Black Tulip

Αδήριτη πραγματικότητα

2007-05-19T08:58:00.001-07:00

Ξύπνησες χαράματα λουσμένος στον υδρώτα
που τον ένιωθες σαν κρύο αίμα λίγο πριν πήξει,
έντρομος μπήκες στο μπάνιο να ξεπληθείς,να εξυλεωθείς.
Ηρέμησε,δε θα μπορούσες να το κάνεις,όνειρο ήταν.
Δεν είσαι τόσο θαρραλέος,
δεν έχεις τα κότσια,είσαι σχεδόν άνανδρος.

Κοιμήσου.

Ξύπνησες πάλι αγκομαχώντας,κάτι ηλιακτίδες
μάταια πάλευαν να διαπεράσουν την κουρτίνα.
Σηκώθηκες σαστισμένος για να τις δίωξεις μια και καλή.
Έχασες τα βήματα σου και έπεσες πάλι στο κρεββάτι.
Σε τρόμαξε αυτή η σκοταδογραφία στον τοίχο.
Πήρες εμβριακή στάση
και σκεπάστηκες με το πέπλο της άπνοιας του δωματίου.
Ηρέμησε,η σκιά σου είναι.
"Απέθαντη είναι;" μουρμούρησες.
Δεν μπορείς ρε σου λέω,
ακόμα και στους εφιάλτες σου ξανάρχεται
αδήριτα ολοζώντανη κάθε φορά που πας να το κάνεις,
αναδύεται μέσα από μια καιόμενη λίμνη φωτιάς.
Ξανά και ξανά...

Μάταια δεν προσπαθείς;Δεν κουράστηκες ρε παλιοεγωιστή;
Εκεί είναι πάντα,άτρωτη,επιβιώνει ακόμα και σε νεκρή γη,
γιατί,παραδέξου το,εσύ τη θες εκεί.
Σαν δαίμονας να χορεύει αχόρταγα στα σκοτάδια σου,
να σου ψιθυρίζει ξέπνοα στο αυτί,ενώ τα χέρια σου πιέζουν τον ψηλό της λαιμό:"φόβος".
Τον δικό σου,γιατί αυτή δεν έχει.
Κι ας την σκοτώνεις κάθε φορά.
Τη βασίλισσα του θανάτου!
Χα!Τραγική ειρωνία.Είσαι γελοίος.
Κοίτα να τα βρεις με την πάρτη σου πρώτα.
Και,Όχι,δεν μπορείς να γυρίσεις το χρόνο πίσω,ούτε καν στα όνειρά σου.
Είσαι υπεύθυνος των πράξεών σου.

Έλα,ξύπνα τώρα,μεσημέριασε.Πιές λίγο καφέ.
Μην ελπίζεις,όλα ίδια έμειναν.
Σαν να μην έγινε το χθες,το αύριο το ξέρεις.

Καλημέρα λοιπόν,σε αφήνω στη στημμένη σου θλίψη.
Αυτή πάντα θα σε ικτήρει
και θα σε κοιτάζει σαν πληγωμένο και φταίκτη ικέτη.
Ίσως όχι πάντα,ίσως αύριο να της είσαι απλά αδιάφορος;
Εσύ επιλέγεις ποιό είναι χειρότερο.
Το ξέρεις πως έχει δίκιο
κι εγώ ξέρω πως είσαι μια ανέλπιδη σκιά,
μέσα στον αέναο φαύλο κύκλο σου.

Κοίτα τον μακρινό ουρανό,προσπάθησε να τον φέρεις πιο κοντά.
Κοίταξε κατάμματα την ωμή αλήθεια της ζωής σου και...
ξεκόλλα μαλάκα!

Αξημέρωτη ανάγκη

2007-05-05T10:46:00.000-07:00

Γιατί ήρθες;
Δεν ξέρω αν ήθελα να σε ξαναδώ.
Τι θες από τη δική μου μοναξιά.
Άσε με τώρα.
Θα σε ξαναβρώ εγώ.
Θα μου λείψεις.
Θα μου ξαναλείψεις.
Άσε με.
Θα έρθω.
Τα λέμε.
Πρέπει να ξυπνήσω τώρα.

Tashmine Archer-In your care

2007-05-05T10:29:00.000-07:00

Melancholy-Iced Earth

Για ποιό ταξίδι μου μιλάς ;

2007-05-02T13:57:00.000-07:00

Νίκος Zούδιαρης - Τραγούδια και αφηγήματα, ένα βιβλίο και η μουσική του

«Το να καταλαβαίνεις είναι ο μόνος τρόπος να πηγαίνεις μπροστά. Το να πηγαίνεις μπροστά είναι σαν να ονειρεύεσαι».

"Ο δρόμος για τη χώρα που δεν υπάρχει, όπου περιδιαβαίνουν όλα όσα υπάρχουν κι όλοι οι πόθοι βγαίνουν αληθινοί.
Μια περιπέτεια απόψεων και αισθήσεων, από μια νύχτα χωρίς σελήνη μέχρι την αφρισμένη Ερυθρά ανοιχτά της Τιχάμα.
Από το Λιβυκό μέχρι την πλατεΐτσα Ιερού Λόχου, την μικρότερη της γης.
Από εκεί που χάνεται το βλέμμα έως το τελευταίο κύτταρο μιας σκέψης.
Ενα ταξίδι από τα μάτια έως τα χέρια..."

Με τους : Μανώλη Λιδάκη σε 3 τραγούδια, τον Παύλο Παυλίδη σε 1, την Nicky Mac Kinnon σε 1, τον Νίκο Ζούδιαρη σε 3 και 1 εισαγωγικό θέμα.
Ζωγραφιές : Στάθης Σταυρόπουλος

Απόσπασμα από το "Πανσέληνος"

..."Ανήσυχος,παραμέρησα σε μια γωνιά να μη φαίνομαι.Η κοπέλα έκανε να φύγει.Το αγόρι προσπάθησε να τη συγκρατήσει πιάνοντάς την από το μπράτσο.Τον απώθησε βίαια και έτρξε.Έτρεξε ξοπίσω της,την άρπαξε γερά από τη μέση και με τα δυο του χέρια την έσφιξε πάνω του.Τον χτυπούσε όπως μπορούσε και τον έσπρωχνε να την αφήσει."Δε σου ανήκω.Δε σ'αγαπώ".Τη σήκωσε στον αέρα να την ακινητοπιήσει."Σ'αγαπώ...Σε παρακαλώ...Άκουσέ με...".Αλαφιασμένος,επιχείρησε με το ζόρι να τη φιλήσει στο στόμα.Αντιστεκόταν με όλη της τη θέληση,τραβώντας πεισματικά το πρόσωπό της από το δικό του,μέχρι που έσπασε εξαντλημένη σε κλάματα."Με πονάς!Άφησέ με!".Έντρομος,συνειδητοποίησε ότι έγινε αφόρητος και σταμάτησε αμέσως.Την ακούμπησε προσεκτικά στα πόδια της.Την κοίταξε καλά να τη χορτάσει για τελευταία φορά,τη χάιδεψε τρυφερά στα μαλλιά,σαν να την αποχαιρετούσε,και πήρε τα χέρια του από πάνω της.Λίγες στιγμές μετά,μέσα στα αναφιλητά της,είχε στρίψει στον πρώτο δρόμο.

'Εμεινε σύξυλος να κοιτάζει προς τη μεριά που χάθηκε.Πέθανε ή περίμενε;Μάταια φύσαγε ο αέρας.Μάταια πέρναγε η ώρα.Κουρέλι,κατέρρευσε σε ένα πεζούλι και κουλουριάστηκε σαν έμβρυο.Δεν ήταν...Δεν υπήρχε...Κι ήρθαν ψιχάλες...Οι δρόμοι γυάλισανΚι ήρθε κρύα βροχή κι αυτός,ασάλευτος,εκεί!Φοβήθηκα.Μόλις που αποφάσιζα να πλησιάσω,τρεχαλητό ακούστηκε στο πλακόστρωτο.Κοντοστάθηκα.Τον έψαχνε σαν τρελή,φωνάζοντας απεγνωσμένα το όνομά του.Τον είδε κι έπεσε πάνω του.Ζωντάνεψε!Αγκαλιάστηκαν τόσο δυνατά,μα τόσο δυνατά,που...

΄Εφυγα γρήγορα να τους αφήσω στην ησυχία τους.Είχαν πολλά δάκρυα να ξοδέψουν.Υπήρξαν θύματα και από τις δύο μεριές.
Ο φωτισμός άλλαξε.Άλλαξαν και οι σκιές.Ενστικτωδώς σήκωσα το βλέμμα μου.Από μια τρύπα στα σύνεφα περνούσε η πανσέληνος.

...Αυτός φοβήθηκε,και οι δύο τρόμαξαν,κανείς δεν κατάλαβε,τίποτα δεν εξηγήθηκε,μόνο κλονίστηκαν και αγαπήθηκαν αλλιώτικα.Έπεσε βροχή στην έρημο,το νερό την άμμο ξύπνησε,γιατί εκείνη νόμισε..."

Μόχα

2007-04-28T04:21:00.000-07:00

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα
και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα
Μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια
ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία...

Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ' το χάρτη
και άρχισε η νύχτα πάλι νύχτα να ζητάει
Κάποιον να πάρει αγκαλιά, να του μιλάει
τον πιο μικρό, τον πιο αθώο ναύτη...

Μόχα ο τρελός, Μόχα ο σοφός, Μόχα ο πνιγμένος
Μόχα, αυτός που όσο και αν πιεί πια δε μεθάει
Μες το λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος
Μόχα, αυτός που όλο τα κύματα κοιτάει...

Μόχα ο τρελός, ο σοφός, ο τελειωμένος
Μόχα, αυτός που τον ξεχώρισε η Μοίρα
Τρέχει απ' τα μάτια του η σκουριά και η αλμύρα
Μόχα, αυτός που τραγουδάει ευτυχισμένος...

Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια
θα τα διαλύσουν, θα τα κάνουν όλα σκόνη
Θα 'ρχεται 'κείνο το κορίτσι να ξαπλώνει
πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα...

Ότι θα έρθω από μακριά και 'γώ σε λίγο,
ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα
Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα,
θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω...

Έρχεται ο Μόχα ο τρελός πάλι χαμένος,
κοιτάει τις άγκυρες και όλο φωνάζει "βίρα!"
Μέσ' στο λιμάνι τριγυρνάνει μαγεμένος
Μόχα, η σκουριά η σκουριά και η αλμύρα...
(Παύλος Παυλίδης)

"«Σε λίγο καιρό θα φτάσουμε εκεί που θέλουμε» του είπε.

Εκείνος έκανε πως δεν άκουσε. Κατά βάθος το ήξερε. Το ένιωθε. Εκείνος απλά έφευγε. Για ακόμη μια φόρα. Και δεν τον ένοιαζε ούτε το πότε, ούτε το που θα έφταναν. Ούτε καν το αν θα έφταναν. Ούτως ή άλλως, θα έφευγε κι από κεί.

«Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια/ θα τα διαλύσουν θα τα κάνουν όλα σκόνη» απάντησε τραγουδιστά.

Ευτυχώς ή δυστυχώς εκείνη δεν ήξερε την συνέχεια του τραγουδιού. Γιατί τότε θα θυμόταν πως οι στίχοι λίγο πιο κάτω το έλεγαν καθαρά.

«Θα λέω ψέματα πως δεν θα ξαναφύγω…»."

2007-04-22T12:48:00.000-07:00

Ψίθυροι

2007-04-15T15:42:00.000-07:00

Τα όνειρα πεθαίνουν κάθε φορά που χάνουμε κάτι που αγαπάμε.
Γιατί αυτά που αγαπάμε είναι όλα όσα όλη μας τη ζωή ονειρευόμαστε...

Σε χρόνο ενεστώτα

2007-03-22T04:34:00.000-07:00

Είναι ώρα για διάλειμα,για να κάνω ένα τσιγάρο και να πιώ καφέ-βρέχει και κάνει λίγο κρύο αλλά εγώ ανοίξω τα παράθυρα και θα φτιάξω φραπέ και με τρεις γεμάτες κουταλιές καφέ κιόλας.Διάλειμα από τι;Ετοιμάζω τη βαλίτσα μου για ένα υπέροχο και μακρινό ταξίδι το οποίο έχω ξανακάνει πάνω κάτω,το νιώθω όμως πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά.
Δεν ξέρω αν αυτό που νιώθω είναι ανυπομονησία ή άγχος ή μελαγχολία.Πάντα με πιάνει αυτό το ψυχοπλάκωμα πριν τα ταξίδια,λες και αφήνω πράγματα,ανθρώπους και καταστάσεις πίσω μου,λες και όταν επιστρέψω δε θα 'ναι όπως τα άφησα κι ας ξέρω πως θα είναι.
Να μην ξεχάσω να πάρω ομπρέλα,μην την πατήσω όπως σήμερα που βγήκα έξω και ήμουνα η μοναδική(σχεδόν)στο κέντρο της Αθήνας χωρίς μία.Τι στο καλό,όλοι έχουν την 6η αίσθηση κι εγώ όχι ή βγήκα εγώ έξω πριν απ'αυτούς.Όπως και να χει,καλύτερα έτσι.Ήτανε υπέροχα,ένιωσα τόσο δοαφορετική γιατί ήμουνα η μόνη που περπατούσε ακριβώς εκεί που έπιανε περισσότερη βροχή.Οι υπόλοιποι,είτε είχαν ομπρέλες είτε όχι,πήγαιναν ουρά βιαστικοί κάτω από υπόστεγα και με κοίταζαν περίεργα.Ίσως γιατί δε βιαζόμουνα και χαμογελούσα κιόλας.Ίσως η είκονα να ήταν λίγο κουλή αλλά δε με ένοιαζε,ένιωθα υπέροχα.Ποτέ δεν απέφευγα τη βροχή κι ας ήμουν άρρωστη πάντα την επόμενη μέρα.
Αυτή τη φορά όμως είναι σημαντικό να είμαι υγειέστατη,έχω ταξίδι τα χαράματα,μαζί με τους περισσότερους από εσάς που ενδέχεται να ρίχνουν καμιά ματιά πού και πού σ'αυτό το blog.Και αυτός είναι ο λόγος που οι επόμενες 14 μέρες θα είναι αξέχαστες.
Ουφ,αγχώθηκα πάλι;Δε θέλω να ξεχάσω τίποτα απαραίτητο πίσω,αλλά δεν μπορώ να πάρω και όσα θέλω,δε χωράνε στη βαλίτσα.Δεν μπορώ να είμαι φιδωλή,ποτέ δεν ήμουν.Καλύτερα δεν είναι όμως να πέρνεις πράγματα μαζί σου που δεν χρειάζεσαι από το να ξεχάσεις τίποτα;
Πρέπει να σκεφτώ λογικά και αυτό θα μου πάρει χρόνο...Φιλιά.

ps.Europe here we come! :)

Με το σώμα αγκαλιά

2007-02-28T19:52:00.000-08:00

Καμιά φορά προσπαθεί να ξεφύγει απ'τη μιζέρια του.Θέλει να νιώσει πάλι υγιής,πρέπει.

Από νωρίς έπιασε να καθαρίζει το σπίτι,συμμάζεψε με στοργή τα βιβλία του που από καιρό είχαν πιάσει σκόνη,τα μονάκριβά του βιβλία.Τώρα μόλις είχε συνειδητοποιήσει πόσα ποτά και τσιγάρα είχε καταναλώσει τις τελευταίες μέρες,μαζεύοντας τα μπουκάλια και τα άδεια πακέτα.Πλύθηκε,έκοψε τα μούσια,πλήρωσε τους λογαριασμούς που μαζεύτηκαν τους τελευταίους μήνες.

Άνοιξε το κινητό του μετά από μέρες,ευελπιστούσε να είχε ήδη ξεχάσει τον κωδικό μέχρι τώρα.Αλλά πώς να ξεχάσει την ημερομηνία που τη γνώρισε;Πώς να ξεχάσει αυτό το καλοκαίρι;Και ας έβαλε τέλος στο παραμύθι αυτή τόσο ξαφνικά.Σκέφτηκε πως είναι νωρία ακόμα και άλλαξε τον κωδικό.Πήρε κάτι ξεχασμένους φίλους:"Ναι ρε,σόρρυ,απλά δεν ήμουνα καλά τον τελευταίο καιρό.Θα τα πούμε το βράδυ".Ξανάπιασε ακόμα και τα πινέλα του-του έλειψαν πολύ.Μαγείρεψε ο ίδιος γεύμα στον εαυτό του αυτή τη φορά,το αγαπημένο του, και όχι το παρακμιακό μεζεδοπωλείο της γειτονιάς.

Αποφάσισε να πάει μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας,να περάσει από τα παλιά στέκια,να αναπολήσει τις παρέες,τα γέλια,τη γεύση του κρασιού,τις ατελείωτες συζητήσεις.Είχε ξεχάσει τα συναισθήματα που του προκαλούσαν όλα αυτά κάθε φορά,οι μυρωδιές,αυτές οι μουσικές,το ανατρίχιασμα από την ομίχλη που τον αγκάλιαζε,η ζωή.Τα νιώθει όλα να ξανάρχονται.Τι περίεργο;Καιρό είχε να χαμογελάσει πραγματικά.Τον κούρασαν τα υποκριτικά χαμόγελα.Τον παρηγορούσε που όλοι το κάνουν έστω και μια φορά στη ζωή τους.Πάντα μελετούσε τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους,αλλά όχι σήμερα.Η σημερινή μέρα ήταν για τον εαυτό του.

Επιστρέφοντας σπίτι,άφησε το νερό από την ντουζιέρα να ρέει αύθωνο πάνω στο πρόσωπό του και στη συνέχεια σε όλο του το σώμα,λες και ήθελε να καθαριστεί από σημάδια του παρελθόντος.Δεν είχε πια σημασία ποιος τα προκάλεσε.
Βάζει δυνατή μουσική και ετοιμάζεται βιαστικά.Είχε ήδη αργήσει και θα την άκουγε μετά από τους άλλους για το στήσιμο.Τελικά φθάνει εγκαίρως και πρώτος,ίσως άδικα βιαζότανε τελικά.

Περίμενε έξω από το μαγαζί,έβλεπε κόσμο να μπαινοβγαίνει,τόσο όμορφος και γυαλιστερός.Θυμάται στο παρελθόν δεν του άρεσε η τόση ομορφιά,η ψεύτικη ομορφιά.Τότε όμως υπήρχε εκείνη στη ζωή του και αυτό του ακρόυσε γιατί αυτήν την πίστευε αληθινή.Μέχρι να τελειώσει το τσιγάρο οι άλλοι είχαν φτάσει.

Δυνατή μουσική,καπνός,φωτορυθμικά,λέιζερ,ποτά,γυναίκες,χορός,υδρώτας,ασφηξία,κι άλλα ποτά,πρόσωπα,προσωπεία,κι άλλα σφηνάκια,προσωπεία,προσωπεία...
Αρπάζει ένα μέσα στη σύγχισή του,μια μορφή χωρίς όνομα, και τη φιλάει,αυτή ανταποκρίνεται,την πιάνει παντού,τη σφίγγει σαν να τη χρειάζεται,νιώθει κάτι να του πιέζει το πρόσωπο,είναι η περσόνα που μόλις έβαλε.

Έντρομος βγαίνει έξω από το μαγαζί αφήνοντας τους φίλους και τη μορφή πίσω του.Πάει αμέσως σπίτι του,στο μικρό του δωματιάκι.Στέκεται μπροστά από τον καθρέφτη και βγάζει με δισταγμό το προσωπείο που τον βάρενε.

Κρύος υδρώτας.Ίλιγγος.Τρόμος.Σπαραγμοί.Πάθος.Αγάπη.Ήταν εκείνη και ήταν ακόμα εκεί,μέσα στα μάτια του...

"Πήγαινα με το σώμα αγκαλιά,με το σώμα μου μόνο εξηγούσα.Πήγαινα και εξηγούσα".

Φυλακτό

2007-02-24T11:46:00.001-08:00

Οι μνήμες μου σαν τις βροχές με βρίσκουν στους δρόμους μου

απλώνω το χέρι που στο τίποτε και είναι εκεί.

Ευχαριστώ τους φίλους μου που μου γελούν μέσα στο βλέμμα μου.

Γυάλινα όνειρα

2007-02-21T19:24:00.000-08:00

Κουράστηκα πολύ να σε κρατήσω
μέσα στα όρια του δικού μου χρόνου.

Το βλέμμα μου μέσα σε μια εικόνα,σε ένα τραγούδι
ακροβατώντας στις σιωπές μου
με άφησε μονάχη.

Το σκοτάδι σβήνει το φως
κι εγώ ψάχνω απεγνωσμένη λέξεις
να στις ψιθυρίζω καθώς οι ανάσες μας θα ενώνονται.

Και χάνομαι μέσα στο μυαλό μου.

Άσε με να κρυφτώ μέσα σου.

Δε σεμίσησα τελικά.
Σε νοστάλγησα
από το πρώτο δείλι που σ'άφησα.

Γυάλινα όνειρα
και νεκρά φύλλα ενδιασμών,
δείγματα ζωής.
Έκπτωτος κόσμος.
Δεν τον θέλω αυτόν τον κόσμο.

Ίσως χάσω λίγη ουσία ακόμα,
αυτό θα'ναι το τίμημα.

Τίποτα δεν είναι εφικτό
μόνο ιδέες και κατάρες,μαζί.

Γι'αυτό,άσε με να κρυφτώ μέσα σου
να έχω σε κάτι αληθινό να ελπίζω.

2007-02-19T11:44:00.000-08:00

Πάρε με αγκαλιά...χρέωσέ την αν θες

2007-02-15T19:06:00.000-08:00

Είναι και κάποιες λέξεις που καλύτερα να μην τις ξεστομίσεις ποτέ από το στόμα σου αν δεν τις εννοείς πραγματικά.Είναι τόσο βαρυσήμαντες που είναι άξιον απορίας πραγματικά το παράλογο να τις ακους παντού και συχνά,στα μπαράκια,στις παραλίες,στις σχολές,στο μετρό,στις πλατείες,στα τηλέφωνα.Αλήθεια,αν όντως υπήρχε τόση αγάπη ο κόσμος θα ήταν ακόμη τέτοιος;

'Ισως αυτό να γίνεται μόνο στην Αθήνα,γιατί εγώ εδώ ζω και από αυτήν την κυρία κρίνω,μαθαίνω και βγάζω συμπεράσματα.Λες ο καθένας εδώ να ψυχαγκάζεται να ξεστομίζει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι για να επιβιώσει;Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν είναι ωραία πόλη η Αθήνα για χωρισμούς ... ...δεν έχει αποκούμπι για δράματα,όλα εκτεθειμένα,γρήγορη ζωή,ηχορύπανση,χάλια τα νεύρα σου.

Είναι η ιδανική όμως πόλη για τα πρώτα σου βήματα στην επανένταξή σου στην πραγματικότητα.Όλα είναι τέλεια,οι βόλτες,τα σινεμά,ο πολιτισμός,το μποτιλιάρισμα,οι καφέδες,οι καινούριες σου μουσικές συνήθειες.

Και μετά έρχονται τα τσουβαλιάσματα της κακούργας και άπονης ζωής,που άλλα σου ετοιμάζει ή κάτι καινούριο έρχεται και όποιον εγωισμό πάρει πρώτο η κατηφόρα.Όρκοι αιώνιοι,"είσαι η ζωή μου,θα σ'αγαπώ μέχρι να σβήσει το φεγγάρι"(αν είναι ποτέ δυνατόν!η υπερβολή η ίδια.Σκηνοθέτα κοψ'τον.)Ενώ η αλήθεια είναι πως θα αγαπάς τον άλλον μέχρι να σβήσει και να σου καεί η λάμπα της εξώπορτας σου.Μετά δε θα μπορείς να τη διαβείς γιατί θα σκοτεινιάσει.

Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή να ξεχωρίζουμε την αγάπη από τον έρωτα;Η αγάπη θέλει χρόνο και είναι ανιδιοτέλεια.Δε λέω,και ο έρωτας σε φτάνει στην υπερβολή,σε κάνει να κτυπιέσαι,να γελάς και πέντε λεπτά αργότερα να κλαις,σου σφήγγει την καρδιά,σου λυγίζει τα άκρα,αλλά...περνάει.Δεν είναι η αγάπη "ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή",γιατί αγαπάμε πολλούς ανθρώπους,ο έρωτας είναι-μόνο έναν ερωτεύεσαι κάθε φορά.

Αυτό το μπέρδεμα και οι υπερβολές να λείπανε και όλα θα ήταν οκ.Αλλά αυτό δεν είναι που κάνει τους πλήστους να κολλάνε;Την τραβάει ο οργανισμός τους η υπερβολή.Θα'ταν όμως πιο φρόνιμο να βάζουμε και όριο κάπου κάπου στη ζωή μας,να πατάμε φρένο για να μην προκαλέσουμε καμιά καραμπόλα,για να μη σαλτάρουμε και εμείς οι ίδιοι.

Ναι,αυτά είναι που σε κάνουν και κολλάς και νιώθεις πως μετά απ'αυτό πέφτεις στη μαύρη τρύπα.Και μετά...σαν να πρέπει να εκδικηθείς αυτό που ένιωσες,που έζησες,που ήσουν .Τα ψέματα,τα φιλιά,τα δάκρυα,οι φίλοι που τους ζαλίζεις πρωί βράδυ με την κλάψα σου και πάλι αυτοί με τη δική τους(Τελικά οι χωρισμοί κρατάνε τις φιλίες ζωντανές).

Δεν χρειάζονται πολλά,μόνο τα αληθινά,τα αγνά και λιτά,"έλα να κάτσουμε αγκαλιά απόψε,να δούμε μια ταινία,θα μείνω εδώ,πέρασα πολλά για να είμαι εδώ μαζί σου".

Η αγάπη τελικά,άμα ξέρεις να αντέχεις τις θύελλες και τους εγωισμούς,κρατάει,αντέχει, είναι αγνότητα,γίνεται με τον καιρό δέντρο που ριζώνει καλά και τότε "ο έρωτας είναι η σαμπάνια στην επέτειο της".

Είναι καλό να αφήνουμε τους εαυτούς μας να αγαπάνε.

2007-02-15T17:56:00.001-08:00

Τι κι αν λείπεις,αυτό που μένει είναι ότι λύπεις.Τα μάτια σου ξανάρχονται μέσα μου χωρίς προειδοποίηση.Είναι αλήθεια τραγικό να θες τώρα να σου δόσω ό,τι μου είχες επιστρέψει και που με τόσο κόπο κατάφερα να ξανακάνω δικό μου κομμάτι.Ξέρεις τι δύναμη θέλει να τα ξαναποχωρήστω και πόση ακόμα περισσότερη όταν θες να είσαι εσύ πάλι αυτός που θα τα κρατήσει;Και για πόσο άραγε ακόμα;
Ναι,θέλω να σου μιλήσω,να σε ακούσω να γελάς,αλλά δυστυχώς αυτό ακόμα δε μου αρκεί γιατί δεν έχω πού αλλού πιο γλυκό κομμάτι να σκεφτώ,γιατί και το φως που εγώ η ίδια αφήνω να περάσει μέσα σε αυτό το δωμάτιο είναι λίγο,λίγο και αρρωστημένο κίτρινο.Και δε βοηθάει.
Φοβάμαι όμως,φοβάμαι πως και αυτό το φως αν δεν καταφέρω να το ελέγχω,θα με κυριεύσει αδήριτα,όπως κι εσύ,και θα φτάσει και θα αγγίξει και θα πονέσει τη γρατζουνιά της μοναξιάς μου.
Είναι όμως πάλι αυτά τα μάτια,που δεν είναι σαν τα άλλα τα αόρατα.Αυτά κοιτάνε το φως από μέσα κι απ'το πλάι.Θα μου τα ξαναχαρίσεις;Και για πόσο άραγε ακόμα;
Το ξέρεις πως κουράστηκα να σε κρατήσω μία,αλλά τώρα μεγαλώσαμε και ο χρόνος ξεγλιστρά μέσα από τα τεράστια δάχτυλά μας.

2007-02-07T06:48:00.000-08:00